| culminate |
 {'kʌlmə,neıt}
- [V] doruğa ulaşmak, sonuçlanmak, meridyen üzerinde bulunmak
|
|
| culminate |
f. neticelenmek, bitmek, sona ermek; en yüksek noktaya varmak, doruğuna yükselmek. culmination
i. netice, son, bitme; en yüksek nokta. |
|
| culminate |
f.
1. in ile sonuçlanmak, ile sona ermek, ile son bulmak.
2. en yüksek noktaya varmak, doruğuna yükselmek. |
|
| culminate |
cul.mi.nate
k^l'mîneyt
Fiil
* [in] ile sonuçlanmak, ile sona ermek, ile son bulmak.
* en yüksek noktaya varmak, doruğuna yükselmek. |
|
| culminate |
neticelenmek, bitmek, sona ermek; en yüksek noktay |
|
|
Türkçe
