| imperative |
 {ım'perətıv}
- [A] zorunlu, mecburi, gerekli, emreden, buyurucu, emir belirten, emir
- [N] emir, zorunluluk, emir kipi
|
|
| imperative |
s.
i. zorunlu, mecburi, zaruri; emreden; gram. emir belirten;
i. zorunlu şey elzem tedbir; gram. emir kipi. imperatively
z. zorunlu olarak; emredercesine, amirane. imperativeness
i. yüküm, mecburiyet, zorunluluk, zaruret; tahakküm. |
|
| imperative |
s.
1. zorunlu, mecburi.
2. emreden.
3. dilb. emir belirten.
i.
1. zorunlu şey.
2. zorunluk, zorunluluk.
3. emir. |
|
| imperative |
zorunlu |
|
| imperative |
im.per.a.tive
împer'ıtîv
Sıfat
* zorunlu, mecburi.
* emreden.
Dilbilgisi
* emir belirten.
İsim
* zorunlu şey.
* zorunluk, zorunluluk.
* emir.
Dilbilgisi
* emir kipi. |
|
|
Türkçe
